|
Geaktualiseerd juni 2008.
Het Amsterdam Resort is aan de Indische Oceaankust in Phangnga provincie in Zuidthailand, niet te verwarren met het eiland Koh Phangaan dichtbij Koh Samui. Bang Niang Beach is 70 KM ten Noorden van de brug die het eiland Phuket met het vasteland verbindt, 3 KM ten Noorden van het bekendere Khao Lak, 30 KM ten Zuiden van Takua Pa en 200 KM ten Zuiden van Ranong. open .Klik de link Contact Page boven aan de bladzij aan voor een kaart van Zuidthailand met een pijl naar de exacte locatie. Vroeger had de eigenaar van het Resort (Kees van Dobben) een restaurant/bar/guesthouse in Hua Hin, de Amsterdam Bar/Usaah Guesthouse. Kees spreekt behalve Nederlands en Engels ook Duits, Frans en Thai. Het Amsterdam Resort is open sinds november 2001. Na de 26 december 2004 tsunami moest het kompleet nieuw opgebouwd worden.
Er is een varieteit aan bungalows, en kamers in het hoofdgebouw. Het restaurant is in de open lucht op de tweede verdieping van het hoofdgebouw, waar de wind goed doorblaast. Er is een internetruimte met 3 computers. We verhuren ook brommertjes, rn we kunnen helpen om niet al te duur een auto te huren. Verder is er in het resort een reisburo dat tickets verkoopt en toers naar de lokale bezienswaardigheden. Kamers in het hoofdgebouw met ventilator en koud water zijn 550 Baht per nacht, de prijzen zijn per kamer en niet per persoon. Er is ook een kamer met airconditioning en warm water in het hoofdgebouw, die 850 Baht kost. Kleine bungalows met ventilator en koud water zijn 650 Baht. Grote bungalow met ventilator en warm water kosten 800 Baht, met uitzondering van een familiebungalow met 2 kamers, die 900 Baht kost. Grote bungalows met airconditioning en warm water kosten 1000 Baht. Al onze kamers en bungalows hebben een prive badkamer. Ontbijt is niet bij de prijs inbegrepen, maar kan apart in het restaurant besteld worden. De kamers worden elke dag schoongemaakt. In het laagseizoen (mei tot eind october) verhuren we alleen de grote bungalows, 400 Baht met ventilator of 500 Baht met airconditioning. Het restaurant is dicht in het laagseizoen, maar er zijn veel restaurants in de onmiddelijke omgeving die het hele jaar open zijn.In het laagseizoen is het beter even op te bellen voordat U komt, 0818575881, of e-mail keeshuahinth@hotmail.com
Op New Photo 1 Page en New Photo 2 Page staan recente foto’s van het resort en de direkte omgeving. Onderaan deze pagina vindt U een kaarje van Khao Lak. Op de voorpagina staat ook een kaartje van de provincie Phangnga. Op de Contact Page is een kaart van Zuid Thailand te vinden. Hieronder staat een beschrijving hoe hier heen te gaan, en daaronder volgt een beschrijving van Khao Lak en wat er zoal te doen en te bezichtigen is. Helemaal onderaan staat mijn verslag van de dag dat de tsunami plaatsvond. Op de Old Photo Page staan foto’s van het resort zoals het er voor de tsunami uitzag. Velen gaan vanaf het vliegveld van Phuket naar Bang Niang, het is iets meer dan een uurtje rijden. Het is (misschien) mogelijk om vanuit het vliegveld een bus naar Phuket Town te nemen en dan een bus richting Takua Pa vanuit het busstation daar te nemen, maar veel sneller en makkelijker is het om direkt vanaf het vliegveld een taxi naar Bang Niang te nemen, alle chauffeurs kennen het. Er is een balie in de arrival hall waar taxis vooruitbetaald kunnen worden, maar het is goedkoper het vliegveldje te voet te verlaten en te onderhandelen met de chauffeurs die direkt buiten op de openbare weg op klanten wachten. Betaal niet meer dan 1400 Baht, en als je goed in het afdingen bent gaat het misschien al voor 1100 Baht. Kijk uit, soms proberen de chauffeurs mensen te bepraten om naar een ander hotel te gaan als waar ze geboekt hebben, omdat ze daarmee commissies verdienen. Om vanuit Bangkok naar Bang Niang te gaan, zijn er drie verschillende mogelijkheden. Ten eerste is het mogelijk naar Phuket te vliegen en van daaruit verder te gaan. Op het traject Bangkok - Phuket is heftige concurrentie, en daarom zijn er veel vluchten per dag. Bij de goedkope aanbieder Air Asia kan je erg makkelijk over het internet zelf boeken, betalen per kredietkaart, en je krijgt meteen een bevestigde reservering. Andere goedkope aanbieders zijn Bangkok Air, Nok Air en One Two Go. Ook Thai Airways heeft regelmatig goedkope aanbiedingen. Kijk uit sommige vluchten gaan vanaf het oude Don Meuang vliegveld, en andere vanaf het nieuwe Suvarnabhumi.
De tweede mogelijkheid is vanaf de Southern Bus Terminal in Bangkok een bus naar Phuket te nemen die via Takua Pa rijdt. Uitstappen bij de afslag naar Bang Niang Beach.De bussen gaan 's morgens en 's avonds. Pas op niet alle bussen naar Phuket rijden via Takua Pa en Bang Niang/Khao Lak.
Als laatste is het mogelijk vanaf Bangkok de trein te nemen naar Surat Thani, en vandaar een bus die via Takua Pa naar Phuket rijdt.
Wanneer U hier aankomt kunt U ons opbellen (0818575881) om afgehaald te worden. Het is ook mogelijk gewoon richting strand te lopen, laatste weg vlak voor het strand rechtsaf, dan eerste straat weer rechtsaf en dan tweede straat linksaf. Er staan ook bordjes. Voor meer informatie, e-mail mailtokeeshuahinth@hotmail.com , of bel op, 0818575881
Hieronder volgt een geaktualiseerde beschrijving van Khao Lak en omgeving en wat er te zien en te doen valt. Helemaal beneden staat mijn verslag van de dag dat de tsunami plaatsvond.
Reconstructie van het zwaar door de tsunami getroffen Khao Lak is nu . compleet. Het is onderhand ontwikkelder als voor de katastrofe, en ik verwacht dat het er in een paar jaar zo uit zal zien als Koh Samui. Verwacht wordt dat er het komende hoogseizoen (2008/2009) meer hotelkamers zullen zijn als voor de catastrofe. Alle straten in het strandgebied zijn nu verhard en belicht. Momenteel zijn er in het strandgebied van Bang Niang 11 kleine en middelgrote bungalowresorts en hotels, en 4 grote resorts waar hoofdzakelijk toeristen verblijven die een geheel verzorgde reis hebben geboekt. Omdat toeristen die via reisorganisaties (bijv. Tui) geboekt hebben het hele jaar komen, zijn meer en restaurants, winkels, bars, massageslaons, reisburos enz. in het strandgebied nu ook in het laagseizoen open. Ook aan de hoofdweg (1200 meter van het strand), en aan de weg die naar de hoofdweg loopt, zijn nu meer en meer restaurants, winkels enz. het hele jaar open. De laatste 2 jaar zijn ook vele nieuwe hotels en guesthouses verrezen aan of nabij de hoofdstraat. Bij de afslag naar Bang Niang strand aan de hoofdweg is 's middags een grote kleurrijke markt op maandag, woensdag en zaterdag. Een beetje verder weg, aan de hoofdweg 3 KM naar het noorden, is een markt voor verse producten die elke dag open is. Er zijn ook veel restaurants, bars, winkels, hotels enz. in Khao Lak dorpscentum, aan de hoofdweg 3 KM ten noorden van Bang Niang. In Bang Niang is alles te vinden wat je nodig hebt om probleemloos vakantie te houden: supermarkten, geldautomaten en banken, transportmogelijkheden, medische zorg enz. Bang Niang Beach waar het resort is, is een goed uitgangspunt voor lange strandwandelingen. Je kunt naar het Zuiden lopen richting Khao Lak of naar het Noorden richting Coral Cape. Lopend naar het noorden, ben je na minder als een kilometer weg uit het toeristische gebied, en daarna kan je praktisch onbeperkt verder wandelen in bijna perfecte eenzaamheid. Na 10 minuten kom je bij de lagune, die bij eb makkelijk te doorwaden is, bij vloed wordt het ongeveer een meter diep. Hetzelfde geldt voor twee andere rivieren onderweg naar Coral Cape. Ongeveer een kilometer na de lagune loop je het luxe Orchid Resort voorbij, waar je eventueel wat kan drinken. Coral Cape is ongeveer 7 KM van Bang Niang, het is een landtong die ongeveer 3 KM in de oceaan uitsteekt. Waar de landtong begint zijn een aantal luxe resorts waar mensen zitten die via een reisorganisatie geboekt hebben. Het is de moeite waard om naar het einde van de landtong te lopen, waar erg veel stukken dood koraal op het strand liggen. In het bijzonder met laag water is het interessant, het water gaat dan erg ver terug, en lokale mensen zoeken naar eetbare dingen op de drooggevallen zeebodem. Vanaf de kaap is het nogal een eind lopen naar de hoofdweg, je kunt ook verder lopen naar Bang Sak Beach. Bij Bang Sak loopt de hoofdweg dichtbij het strand, je kunt dan een bus of een songthaew terug nemen naar Bang Niang. Een songthaew is een pickup truck met achter een dak en zitbanken. Bang Sak is populair bij de lokale mensen, er zijn een boel goedkope restaurants aan het strand, direkt achter het strand kun je eten, eventueel Thaise stijl zittend op een mat op de grond. Aan het noordelijke eind van Bangsak zijn een aantal luxe resorts waar meest gasten zijn die via reisorganisaties geboekt hebben.
Lopend naar het Zuiden neemt het ongveer een half uur om in Khao Lak te komen, inclusief een korte stop bij een bar of restaurant om uit te rusten en wat te drinken. (Het is hier warm!). Aan de vele strandrestaurants, duikscholen enz. zie je dat je in Khao Lak bent. Na ongeveer 10 minuten moet een ondiepe rivier worden overgestoken, je kunt er doorheen waden en het is ook mogelijk je met een bootje over te laten zetten voor 10 of 20 Baht. Overigens, de mannen met longtailboten die zich ophouden bij de monding van de rivier kunnen ook gecharterd worden voor uitstapjes per boot naar pleken dicht onder de kust waar koraal is en je goed kunt snorkelen. Een tochtje van 3-4 uur zal zo’n 900 Baht kosten. Om naar het zuidelijke eind van Khao Lak te lopen neemt nog ongeveer 30 minuten,en waar het strand ophoudt gaat een kort maar steil pad naar boven naar een restaurant (Muanlai, staat er alleen in het Thai op), waar je een fantastisch uitzicht hebt over de hele baai. In Khao Lak is in tegenstelling tot in Bang Niang de hoofdweg dichtbij het strand
.Er zijn veel andere uitstapjes mogelijk die men niet te voet kan maken, je moet een brommertje huren (eigenlijk kleine motoren, 200 Baht per dag), of een jeep/auto (ongeveer 900/1200 Baht per dag, in Phuket kan je het goedkoper vinden), of op zijn minst een mountainbike (150 Baht per dag). Verder kunnen er ook alle mogelijke toers geboekt worden hier in het resort of bij een van de vele locale reisbureaus.
Wanneer je de weg neemt van Bang Niang Beach naar de hoofdweg en dan linksaf gaat , is na 300 meter rechtsaf de afslag naar Chongfah waterval. Het is een mooie rit naar het leidingwaterreservoir en het nationale park gebouw, vanwaar het nog 20 minuten lopen door de jungle is naar de waterval. Ik ben niet zeker of hiervoor de nationale park toegangsprijs van 100 of 200 Baht betaald moet worden.
Verder de hoofdweg langs richting Takua Pa , kom je na ongeveer 7 KM bij de afslag linksaf naar Pakarang Cape. Er is een erg mooi strand dat White Sand Beach heet, om daar te komen moet je linksaf richting Coral Cape gaan, en dan rechtsaf bij het bord Sarojin Hotel. White Sand Beach is goed beschaduwd, en er zijn een paar goedkope strandrestaurants.
Wanneer je de afslag naar Coral Cape voorbij rijdt en verder rechtuit langs de hoofdweg gaat, is 2 KM verderop de afslag naar Rainbow waterval (of Sairung waterfall op zijn Thais), het is een beetje uitkijken want na rechtsaf gegaan te zijn moet je minder dan 1 KM verder weer rechtsaf naar de waterval, er is maar een heel klein houten bordje dat dit aangeeft. Er is een meertje onderaan de waterval waar het lekker zwemmen is. In de weekends zijn er erg veel lokale mensen, maar andere dagen heb je de plaats praktisch voor jezelf.
Wanneer je komende van het strandgebied in Bang Niang op de hoofdweg rechtaf gaat, ben je al snel in Khao Lak met al zijn resorts, restaurants, supermarkten, wisselkantoortjes enz. In het zuidelijke gedelte van Khao Lak gaat de weg steil omhoog om later weer naar beneden te gaan, en op het hoogste punt zijn de Khao Lak/Lamru National Park Headquarters. Vanaf de headquarters is een steil pad naar beneden dat uitkomt op een geisoleerd strandje waar in het weekend vaak Thaise studenten kamperen. Het Nationale Park organiseert misschien nog junglewandelingen (800 Baht) vanaf de headquarters terug door de jungle naar Bang Niang. Let op sommige junglewandelingen die door reisbureaus verkocht worden gaan niet echt naar de jungle maar naar verwilderde rubberplantages. Een beetje verder de hoofdweg naar beneden, is nog een pad rechtsaf naar een prachtig strandje, op het bord staat small sandy beach.
Verder rechtdoor de headquartes voorbij, de weg gaat naar beneden, gaat er na een kilometer een pad door het bos linksaf naar Asia Safari, waar een kleine dierentuin is, de toegang is 200 Baht. Asia Safari biedt ook olifant rijden aan.
Weinig verder de hoofdweg naar beneden is de afslag rechtsaf naar Poseidon bungalows. Een onverhard enigszins moeizaam bereidbaar pad door het bos voert na ongeveer 2 KM naar het resort. Vanaf het resort is het nog 5 minuten lopen naar de prachtige baai met enorme rotsparijen op het strand.Langs het strand loop je van daar in noordelijke richting in een half uurtje naar het 6 sterren Merlin Resort, om er iets te drinken is naar Nederlandse/Belgische verhoudingen nog altijd goedkoop. Verder rechtdoor op de hoofdweg, Poseidon voorbij, komt na 3 KM waar de weg weer vlak is, de afslag linsaf naar Kienkoo Resort. (Direkt voor het postkantoor! Op het bordje staat Lamkaen Bungalows). Kienkoo is naast een meer aan de voet van een kleine waterval, waar het erg goed zwemmen is. Verder is het ook een prima plek om direct aan het water zittend wat te eten en te drinken. Zoals bij andere watervallen, zijn er in de weekends erg veel lokale mensen.
Ten Noordwesten van Khao Lak zijn een paar ontoeristische eilanden die zich lonen voor intrigerende daguitstapjes. Van deze eilanden is Koh Kho Khao nog het makkelijkste te bereiken. Wanneer je op de hoofdweg linksaf gaat richting Takua Pa, bereik je na 20 KM het grote dorp Bang Muang. Direct aan het begin van het dorp, bij de politiepost, is een grote afslag linksaf naar Nam Kaem, let op het grote bord met Koh Kaw Kao Resort.
Het dorp bij de pier heet Nam Kaem. Het was zeer zwaar gertoffen door de tsunami, en nu zijn er tal van huizen gebouwd door diverse hulporganisaties. Er is ook een tsunami monument dat erg indrukwekkend is, ga om er te komen linksaf direkt voordat je het dorp inrijdt. Naast het monument is een prima seafood restaurant waar je een fractie betaald van wat in badplaatsen gebruikelijk is.
Bij de pier in Nam Kaem kun je je met de longtailboat over laten zetten naar Koh Kho Khao, het eiland is door een zeestraat van een paar honderd meter van het vasteland gescheiden. Een brommertje kan gewoon mee op de longtailboat, om met een grotere boot met de auto heen en weer naar het eiland te gaan kost 300 Baht. Verrassend genoeg is er op het eiland een heel goede weg, hoewel er nauwelijks autos zijn. Ongeveer een kilometer van de pier bij het dorp waar de boot aankomt splitst de weg zich. De linkerweg gaat naar een strand met een aantal grote resorts, waar hoofdzakelijk toeristen verblijven die via reisorganisaties geboekt hebben. De weg rechtsaf gaat naar het originele Koh Kaw Kao resort, wat gelegen is aan een breed strand wat aangelijnd is met palmen, je waant je in de Malediven. Als het resort een boot ter beschikking heeft, is het misschien mogelijk om hier wat te snorkelen. Na het resort gaat de weg door naar een dorp en dan naar een groot open veld. Dit veld was gedurende de tweede wereldoorlog een vliegveld, en er zijn plannen om het weer als vliegveld in te richten.
De stad Takua Pa is interessant in het bijzonder voor diegenen die Thailand of Azie in het algemeen al wat langer kennen. Takua Pa is verdeeld in twee gedeelten, Nieuw Takua Pa en oud Takua Pa. In Nieuw Takua Pa is er niets te zien, maar oud Takua Pa, wat nog stadsmuren heeft, is als een levend museum. Ten gevolge van verzanding van de rivier (schepen kunnen er niet meer komen), is de stad langzaam aan het afsterven, sinds 30 jaar of zo zijn er geen nieuwe huizen bijgebouwd, en het ziet er uit zoals Thaise steden er 25 jaar geleden uitzagen. Er is een sterke Chinese aanwezigheid in Oud Takua Pa. Om er heen te gaan moet je in Nieuw Takua Pa, dat aan de hoofdweg ligt, bij het tweede stoplicht rechtsaf
Phangnga Bay, beroemd vanwege het James Bond eiland, is ongeveer 70 KM van Khao Lak. Er zijn twee manieren om er naar toe te gaan. Je kunt over de hoofdweg naar het Zuiden richting Phuket rijden, naar het stadje Thai Meuang. Kort voor Thai Meuang is de afslag linksaf naar de spectaculaire Lampi waterval, waar het heerlijk zwemmen is. 17 KM Thai Meuang voorbij is het stadje Khokkloi, waar je bij een vierspong komt, Phuket is rechtdoor en Phangnga linksaf. Wie bij deze viersprong rechtsaf gaat, komt na een paar KM bij het Dusit Hot Springs Resort. Prima plek om de hele dag te relaxen bij het prachtige zwembad en de hete bronnen. Toegang is 500 Baht, je krijgt een handdoek, zeep enz. en twee softdrinks zijn inbegrepen. Om naar Phangnga Bay te gaan moet je bij de viersprong linksaf, en pas rechtsaf gaan bij de officiele afslag rechtsaf naar Phangnga Bay, handgemaakte borden waar je eerder voorbij komt met James Bond Island enz. kun je beter negeren. Het alternatief om naar Phangnga Bay te gaan is een hele mooie route,en ook sneller. Naar het Zuiden gaand rij je Khao Lak voorbij, en dan waar de weg weer vlak wordt bij de eerste grote afslag (na ongeveer 19 KM) linkaf, er staat Thung Maprao op het bord. Wanneer je de borden richting Phangnga volgt, kom je uit vlak achter Phangnga, wat overigens een stad is die uit slechts 1 straat bestaat. Wanneer je door Phangnga heenrijdt, komt na 5KM de afslag linksaf naar Phangnga Bay. Eenmaal bij de pier aangekomen wordt je ongetwijfeld bestormd door mannen met longtailboats die hun diensten aanbieden. Een toer die een paar uur duurt naar James Bond Island, naar de grotten met prehistorische tekeningen en naar het moslim dorp Koh Panyi dat op palen in het water gebouwd is zou iets in de geest van 1200 Baht moeten kosten, dat is te zeggen voor de boot en niet per persoon
Khao Sok Nationaal Park, dat op ongeveer 75 M van Khao Lak ligt, is praktisch een must. Het park bestaat uit tropisch regenwoud, en, wat slechts hoogstzelden het geval is bij nationale paken in Thailand, er zijn tal van wandelpaden warvan je een paar ook zonder gids bewandelen kan. Om enigermate gebruik te maken van de mogelijkheden die het park te bieden heeft, moet je er op zijn minst twee nachten doorbrengen, er zijn meerdere bungalowresorts vlakbij de park headquartes, meestal aan de rivier. De resorts verkopen allemaal boottoeren over het enorme meer in het park, deze toer is welliswaar duur (over 2000 Baht p.p.) maar zeer de moeite waard. Het meer is 70 KM van de park headquarters, de boottoer is goedkoper als je op eigen houtje naar het meer tot gaat.Om naarKhao Sok te gaan, moet je door Takua Pa rijden, over de rivier heen en nog 4 KM rechtdoor tot je bij een driesprong komt waar je rechtdoor richting Surat Thani moet. De andere weg linksaf gaat naar Ranong. Vanaf de afslag is het dan nog 3 KM naar het nationale park.
Wie de prachtige weg naar Ranong volgt komt al snel aan in het Sri Phangnga nationale park, waar in de beboste heuvels tal van watervallen zjn
Ook een bezoek aan de Similan Eilanden kan beslist niet worden overgeslagen. De Similans zijn een archipel van onbewoonde eilanden, ongeveer 60 KM uit de kust, die met recht een snorkel- en duikparadijs genoemd kunnen worden. Er gaat geen veerboot naar de eilanden, je moet boeken via een duikschool, een bungalowresort of een reisbureau. Het goedkoopste dat we he laatste hoogseizoen (2007/2008) vinden konden was 2300 Baht voor en goed georganiseerde trip van 1 dag, hierbij inbegrepen zijn eten, een snorkelbril en een toegangskaartje voor het Similan Islands National Park. Deze tour kan hier in het resort geboekt worden. Een alternatief is het naar de Surin eilanden te gaan, die iets verder de oceaan in tegenover de kust liggen 60 KM noordelijk van Khao Lak. Een dagtour naar Surin bieden we aan voor 2500 Baht. Het snorkelen is beter bij Surin, en ook zijn er betere overnachtingsmogelijkheden.. We kunnen ook een langer verblijf op de eilanden arrangeren. Op Similan wordt dat in een tent overnachten. Op Surin zijn er afgezien van tenten ook bungalows, maar wat aan de prijs met 2000 Baht per nacht.
Als laatste moet Phuket nog vermeld worden, het eiland is beroemd voor zijn stranden, inkoopsmogelijkheden en natuurlijk het adembenemende nachtleven. Met de auto of de brommer ben je in anderhalf uur in Patong of Phuket stad, de bus doet er 2 uur over. Wat inkoopsmogelijkheden en nachtleven betreft heeft Patong Beach het meeste te bieden. Ook Karon Beach heeft enig nachleven, maar het heeft nog een plezierige landelijke atmosfeer. De stranden zijn niet ver van Phuket Town. Phuket Town heeft een interessant historisch stadscentrum, maar er zijn weinig toeristische faciliteiten zoals goedkope hotels. Ook voor wie geen nachtlevenfanaat is, is het beter om onderdak te zoeken aan een van de stranden.
De tsunami
Hieronder volgt een wat uitgebreider verslag van de rampdag. Het was een dag zoals alle andere. Zoals gewoonlijk was ik om half zeven opgestaan, om daarna te douchen en mee te helpen het restaurant in orde te maken voor de ontbijtklanten. Net voor achten was ik een nat lapje over de tafels aan het halen terwijl de serveerster, Tak, nog snel de vloer aanveegde.
Hans en Monika, een bejaard Duits echtpaar uit Dresden dat elk jaar bij me kwam, hadden de vorige dag vier verse kadetjes besteld, die ik op mijn beurd weer voorbesteld had bij Michael, de Duitse bakker, schuin tegenover mij in de straat. Toen ze tegen half tienen het restaurant binnenkwamen, moest ik geergerd vaststellen dat er nog maar drie broodjes waren ondanks dat ik Tak en de kok Noweng opdracht had gegeven vier broodjes apart te houden. “Hans, Monika, het spijt me, ze hebben zich vergist, er zijn nog maar drie kadetjes”. Voor het beminnelijke echtpaar, dat de DDR ellende van het begin tot het einde heeft meegemaakt, bleek het gelukkig niet zo’n punt te zijn. “Kees, dat is dan precies goed. We willen graag roerei er bij, boter en jam, en twee koffie"
Voordat Hans en Monika binnenkwamen was mijn vrouw al naar de markt gegaan om boodschappen te doen, en terwijl Hans en Monika zaten te onbijten kwam ze terug en rekende het boodschappengeld met mij af, terwijl Noweng de kok de ingekochte zaken opborg in de ijskast, de vrieskist en in diverse kasten in de keuken. Hans en Monika liepen terug naar hun vaste bungalow waar ze elk jaar sliepen, en ik wilde net een begin ermee maken de inkoop en verkoop van de vorige dag boekhoudkundig op te splitsen en vervolgens in de computer in te voeren
.In bungalow nummer vier sliep een Duits echtpaar, veertigers, Juergen en Ute, met hun driejarige dochtertje Alexandra. Met Juergen kon ik goed opschieten, hij kwam bij de westkust van Sleeswijk Holstein vandaan en kon een platduits dialekt praten dat doorspekt was met Nederlandse woorden. Die ochtend had ik eerder Juergen met mijn pickup truck naar de grote weg gebracht omdat hij met de bus naar Phuket wilde om daar boodschappen te doen.
Mijn balpen pikte het af en ik wilde het kantoor binnenlopen om een nieuwe te halen, toen Ute terug kwam rennen van het strand met Alexandra op haar arm. “Kees, er is een aardbeving geweest in zuid Thailand, en er komt een reuzengolf aan!” Verbaasd keek ik haar aan. Mijn eerste gedachte was dat ze aan het doordraaien was, maar al snel zette ik dit opzij als onlogisch. Ute had altijd een volkomen normale en stabiele indruk gemaakt. Het zal wel een gerucht zijn dacht ik, en ik zei tegen haar dat ik wel even het internet naar informatie over recente aardbevingen zou checken. De ogen van de Duitse vrouw zogen zich vast aan mijn gezicht. `”Het water is heel, heel erg ver teruggegaan.” Toen moest ik aan de film Deep Impact denken, waarin de inslag van een gigantische meteoor een tsunami veroorzaakt. Aan het einde van de film staat de hoofdrolspeelster met haar vader aan het strand, en het water trekt zich heel ver terug voordat de huizenhoge golf komt.Snel werd ik me er nu steeds duidelijker van bewust dat er misschien echt gevaar was. Even dacht ik erover om een paar traptreetjes omhoog te gaan naar de veranda van de bungalow waar we naast stonden om richting strand te kijken, maar ik liet dit idee schieten omdat er misschien geen tijd voor zou zijn. In plaats daarvan luisterde ik heel goed, en ik hoorde een aanzwellend geruis
Go go go go go roepende rende ik het restaurant in, armgebaren makend om duidelijk te maken dat iedereen weg moest. Een van de drie Thaise vrouwen die aan het werk waren hoorde ik in het Thais zeggen dat het water kwam, en de drie vrouwen renden als eersten weg. Slechts een van hun zou ik levend terugzien. Achter hun aan Hans, Monika, Ute met Alexandra op de arm, nog een Thaise vrouw, Kung, die vroeger voor me werkte, met haar moeder, en ik rende bijna als laatste weg. Mijn eerste gedachte was de auto in te gaan, maar instinctief rende ik toch achter mijn lotgenoten aan. Ik hoorde een van de vrouwen in het Thais zeggen dat we weg moesten naar achteren. De straat op, dan linksaf en verder naar achter over een straatje dat leidde naar een ander resort 40 meter achter het mijne. Ik dacht erover om de slippers uit te schoppen die ik aanhad, maar heb dit niet gedaan. Het resort achter ons had een hoofdgebouw met twee verdiepingen, en we belandden automatisch bij een trap die buitenom omhoog leidde. Hans was vooraan, en ik hoorde hem zeggen: “gehen wir hier jetzt die Treppe hoch”.
Geen slecht idee dacht ik, en achter de anderen ging ik de trap op. Halverwege de trap aarzelde Hans en bleef stilstaan. Ik keek opzij , en zag dat mijn pick up truck afdreef, er stond zeker al een meter water. Nogmaals go go roepend sloeg ik Hans op de rug, hij zei ja ja en we gingen verder de trap op, namen nog een paar stappen op de ballustrade om vervolgens via de tweede trap naar het platte dak te gaan. "We kunnen alleen maar hopen dat de konstruktie het houdt” zei ik tegen Hans, en hij antwoordde ja met een stem waar de benauwdheid doorheen klonk.
Ik liep naar de rand van het dak, en zag dat we omringd waren door 6 meter zeer snel stromend water, het platte dak was ongeveer 71/2 meter hoog. Van mijn resort was niets meer te zien, het was in zijn geheel onder water verdwenenWe waren niet de enigen op het dak, ook vanuit een resort een klein eindje verderop bij me in de straat waren mensen het dak op gevlucht. Het water stroomde zeer snel landinwaarts, en we bestierven het van de angst dat het gebouw het zou begeven. Voor me zakte een Thaise vrouw biddend door de knieen, en niet wetend wat anders te doen vouwde ik ook naar boeddhistisch gebruik mijn handen tegen elkaar om ze vervolgens naar mijn gezicht hoog te heffen. Kung, die vroeger voor me werkte, begon te schreeuwen. Haar man, de Nederlander Laurens, en haar dochtertje Jennifer waren naar het strand gegaan om nog wat fotos te maken, ze zouden die dag weggaan. “Kees, waar zijn Laurens en Jennifer?" Ik wist niet anders dan te zeggen dat ze wel ergens omhoog geklommen zouden zijn. “Maar waar dan” schreeuwde Kung, en ook ik wist dat ze geen enkele kans hadden: alles stond onder water. In angst zittend over verdere golven keken we uit over de zee. Voortdurend maar weer vroeg ik een jonge Zweedse vrouw die vaak bij me gegeten had, of zij al wat aan zag komen. Haar ogen waren vast veel beter dan de mijne, ik ben de 50 voorbij. Iedereen op het dak zag mij als hoteleigenaar als de authoriteit, en ik bleef de mensen maar geruststellen dat er geen grote golven meer zouden komen, hoewel ik het zelf natuurlijk ook niet wist. Maar toen ik op een gegeven moment voor de zoveelste maal de golven kapot zag slaan tegen de bomen aan de kust, maakte het geen indruk meer op me. Er zou geen grote golf meer komen.Het water begon terug te stromen, en ik zag een van de ijstkastjes drijven die ik op verzoek tegen betaling in de bungalows plaatste. Wat ook voorbij dreef, waren mensen. Al snel waren we met planken en lakens bezig mensen uit het water te halen. Het lukte niet om een zwaar gebouwde Zweedse vrouw op de ballustrade te trekken. Ik bleef het laken vasthouden waar ze zich aan vastklampte, en ik bleef op haar inpraten: “hold on, Christina”. Gelijdelijk aan begon het water te zakken, en toen het land eenmaal droogviel, zag ik dat er van mijn resort niets meer over was afgezien van de fundamenten en brokstukken van pijlers die door verankering met metaal aan de fundamenten vast waren blijven zitten. Van alle bezittingen: kluis, auto, wasmachines enz. was niets meer te bekennen. Het was een misselijk makende aanblik. Vanaf het dak zagen we meerdere lijken liggenGeleidelijk aan verlieten de mensen in kleine groepjes het dak om zich een weg naar de bewoonde wereld te banen. Als laatsten verlieten Hans, Monika, Ute met Alexandra, een Zweedse jongen van een jaar of elf en ik het dak, en door het met lijken bezaaide veld met ruines baanden we ons een weg naar het hoofdgebouw van een luxe resort dat nog overeind stond. We werden er vriendelijk ontvangen door twee personeelsleden die als enigen van de overlevenden daar waren gebleven. Opgelucht namen we plaats in de geriefelijke zetels bij de receptie, de paar lijken die hier en daar lagen negerend, het is merkwaardig hoe snel je aan zoiets gewend raakt. Na een uurtje zijn Hans en ik teruggelopen naar mijn resort om de kluis te zoeken, maar al snel begrepen we dat het onbegonnen werk was. Tegenover mij was een Duitse bakker, van zijn twee huizen was niets over, en ook van zijn zware machinerie (tot 300 kilo) was niets te bekennen. Erg op mijn gemak voelde ik me niet, omdat ik wist dat zoals het gaat na zo’n ramp er een toestand van totale wetteloosheid bestond. Zodra het water weg was liepen Thaise en Burmese plunderaars het gebied binnen, maar gelukkig negeerden ze Hans en mij Al snel nadat we terug waren bij het luxe resort, kwam een personeelslid van een duikschool langs om te vertellen dat we naar een geimproviseerd evacuatiekamp moesten gaan dat bovenop een heuvel was ingericht. Ik wist al dat daar bungalows in aanbouw stonden. Met enige moeite berijkten we de grote weg, en liepen naar het hoger gelegen dorpscentrum. Politie autos met luidsprekers reden voorbij en riepen in het Thai en in het Engels dat er een tweede golf zou komen en dat iedereen naar het hoger gelegen dorpscentrum moest gaan. Gelukkig kregen we vrij snel een lift van een pick up truck naar het evacuatiekamp
In het evacuatiekamp betrokken we met nog wat anderen een half afgebouwde bungalow. Europees personeel van duikscholen hadden een geimproviseerde eerste hulppost ingericht, en een aantal Thaise vrouwen deden hun best de vluchtelingen van eten te voorzien. Ondanks dit was het wel duidelijk dat we hooguit een paar dagen in het kamp zouden kunnen blijven: er waren geen toiletten en geen douches. Ook de stemming was nooit lang goed gebleven: toen ik een paar koppen thee voor mijn bungalowgenoten aan het maken was zei iemand op verwijtende toon tegen me dat het beperkt aanwezige water beter voor de bereiding van eten gebruikt zou kunnen worden. In het kamp hoorde ik diverse ongelofelijke overlevingsgeschiedenissen van mensen die door de golf meegesleept waren, om in sommige gevallen tot ver in de zee weer teruggesleept te worden. Ook sommigen die nog sliepen toen het gebeurde, en met bungalow en al weggespoeld waren om onder water wakker te worden, hadden het ongedeerd overleefd.
De volgende dag kregen we te horen dat we naar een groter evacuatiekamp moesten gaan bij een tempel een paar kilometer verderop. Eenmaal daar werd het me duidelijk dat de toeristen afgetransporteerd zouden worden naar het vliegveld van Phuket om vandaar naar Bangkok gevlogen te worden om te worden gerepatrieerd. Al snel nam ik het besluit terug te gaan naar de districtshoofdstad Takua Pa, in de eerste plaats om bij de politie aangifte te doen van verlies van mijn paspoort, wat ik nodig zou hebben om in Bangkok bij de ambassade een nieuw paspoort aan te vragen.
Het was al avond toen ik aankwam, en de volgende dag was mijn eerste aankoop een oplader voor mijn mobieltje, om het kontakt met de buitenwereld weer te herstellen. Om aangifte van het verlies van allerlei zaken te doen ben ik naar het politiebureau gegaan, en daarna naar de tempel waar men de lijken aan het verzamelen was, met het idee dat ik misschien met identifikatie kon helpen. Al snel zag ik in dat dit weinig zin had, in een tropisch klimaat zijn stoffelijke overschotten zeker als ze ook nog in het water gelegen hebben al na een dag of twee volledig onherkenbaar In de tempel en in de wijde omgeving er omheen hing een verstikkende lijkenlucht. Pas tegen het einde van de middag kwam ik op het idee om mijn email in te kijken, en mijn inbox bleek vol te zitten met mails van familie en vrienden die zich ongerust maakten. Tengevolge van overbelasting van het netwerk was het vrijwel onmogelijk om naar het gebied te telefoneren. De volgende dag werd ik opgebeld door een Thaise vriend dat mijn auto gevonden was, en ik ben teruggelift naar het rampgebied om fotos te maken voor de verzekering. Mijn pick up truck was meer dan twee klometer landinwaarts gedreven om bizar genoeg te landen vlak voor het gebouw waar ik nu een woning huur. In het rampgebied was ik onder de indruk hoe voortvarend te werk werd gegaan met het ruimen van puin en het inzamelen van lijken. Wel was duidelijk te ruiken dat er nog veel lijken onder het zilte, in bosparijen en in ingestorte bungalows lagen
Een paar dagen later ben ik vertrokken naar Bangkok om een nieuw paspoort aan te vragen. Mijn eerste opgave zou zijn om al mijn papierwerk weer in orde te maken, alles was verloren gegaan. Inmiddels had ik al het besluit genomen mijn resort weer op te bouwen. Mijn allereerste gedachte na de ramp was hier moet ik weg ik heb hier niets meer te zoeken, maar daar was ik al snel van teruggekomenDrie vrouwen die voor me werkten, zijn niet met ons de trap op gegaan, maar verder landinwaarts gerend. Slechts een van hun heeft het overleefd. Van mijn hotelgasten zijn er vijf gestorven, twee ervan waren op het moment van de ramp in het resort. Mijn buurman de Duitse bakker is gestorven, net als vele andere buren en vrienden.
|
Amsterdam Resort |
Old Photo Page |
Contact Page |
Useful Links Page |
Nederlandse pagina |
New Photo 1 Page |
The tsunami |
Deutsche Seite |
New Photo 2 Page